سالها پیش شاید شش سال پیش شایدم بیشتر نمیدونم. یه قطعه موزیک بی کلام کوتاه توی آرشیو گوشیم داشتم که وقت و بی وقت پلی میکردم و گوش میدادم کمتر از دو دقیقه ولی حس و حال عجیبی در من به وجود می آورد. یک ص

امروز حین انجام دادن کارها فکرای مختلفی از سرم می گذشت.ولی یه چیزی فکرمو مشغول کرد این بود که دلم میخواد لحظه ی مرگم آرامش داشته باشم. اصلا نگران چیزی نباشم که دارم میمیرم. هیچ کار نکرده ای نداشته باش

وقتی دو سه روز لباسی که تنم بوده جیب داره عادت می کنم هی دستامو تا مچ فرو کنم توی جیباش... و وقتی بعد چند روز اون لباس رو از تن بدر کردم بازم طبق همون عادت دستام ناخودآگاه دنبال جیب میگرده به همین راح

بعضی آدما خیلی جالبند هنوز نتوستم دقیق بفهمم دوستتن یا دشمنت. خوبیتو می خوان یا چی؟ مثلا یه لباس که تنت می بینن کلی تعریف میکنن و بعد بار بعدی با یک لباس دیگه می بینن به به چه چه راه می ندازن که وای ا

اینجا هوا از فصلها رهاست و همهی خوابهای دنیا رسوب میکنند اینجا. من چشمهایم را میبندم و میبینمشان. باور میکنی که شامهی آدم هم رؤیا داشته باشد؟ دارد، منتها باید بتوانیم همانطور که با بستن پلک، خواب بینایی را آزاد میکنیم، بویایی و شنوایی را هم آزاد کنیم. شهریار_مندنیپور مومیا_و_عسل

زبان مادری فقط لبخند که بی نیاز به سی و دو حرف و بی نهایت کلمه فقط یک معنی میده و نیازی نیست با چیدن کلمات چیزی بگی که بیشتر باعث رنجش و سو تفاهم بشه!!!